LE QUARTIER SAINT-NIZIER
Le quartier Saint-Nizier s’articule autour de son église qui donne son nom et son identité à tout le secteur.
Il se compose tout d’abord de l’ancien Bourg-L’Évêque qui correspond à la première extension de la cité gallo-romaine et se développe à partir du Xe siècle, incluant l’église Saint-Nizier.
Ce « quartier bas », qualifié ainsi par son dénivelé, est inclus dans l’enceinte du XIIe.
Il s’étend ensuite au Bourg-Saint-Jacques, qui est intégré au début du XIIIe dans l’enceinte agrandie à l’initiative du comte Thibaud IV.
L’actuelle rue Kléber traverse l’ensemble de ce quartier. Elle a longtemps été la seule voie en permettant l’entrée ou la sortie.
Elle conserve de belles maisons du XVIe à pans de bois, parmi les plus anciennes de la ville, dont plusieurs ont été réhabilitées, affichant leurs charmantes façades colorées.
À son extrémité, depuis l’édification de l’enceinte du XIIIe, s’élevait la porte Saint-Jacques.
Construite d’abord en bois, puis en pierre entre 1395 et 1403, elle est à plusieurs reprises renforcée et embellie de peintures, ce qui lui vaut le surnom de « porte dorée ». Considérée comme la plus belle porte de la ville, celle-ci est malheureusement détruite en 1832.
De nombreux canaux de largeurs variables, creusés à l’époque médiévale pour acheminer l’eau, traversent alors la cité. Parmi eux un petit ruisseau, le ru aux cailles, sillonne le quartier entre l’église Saint-Nizier et l’Abbaye Saint-Martin-es-Aires, pour traverser ensuite la rue Kléber sous le pont aux cailles. Il sera comblé de 1942 à 1946.
Ce quartier, couvrant l’extrémité de la tête du bouchon, recèle de richesses patrimoniales de différentes époques et bien souvent ignorées.
L’église Saint-Nizier et son toit aux tuiles vernissées, allie gothique et renaissance. L’aménagement de son esplanade et de ses abords favorise une belle mise en valeur de l’édifice, qui renferme des œuvres remarquables de l’Ecole champenoise de sculpture, ainsi qu’un très bel ensemble de vitraux du XVIe.
Non loin, le site de Chaillouet présente les vestiges d’une importante et riche villa gallo-romaine. Des fondations de caves et des vestiges d’un hypocauste (système de chauffage par air chaud) sont visibles dans la cour intérieure (entrée depuis la rue Simart).
Derrière l’église Saint-Nizier, l’abbaye Saint-Martin-es-Aires, à l’histoire très ancienne, présente de beaux bâtiments du XVIIe et XVIIIe. Restaurée au XXe, elle abrite aujourd’hui l’Ecole Supérieure de Design et l’Institut Universitaire des Métiers du Patrimoine.
Enfin, le quartier Saint-Nizier conserve de belles maisons à pans de bois, parmi les plus anciennes de la ville dont la maison du Dauphin, reconnaissable à sa couleur ocre jaune et à son amusant air penché. L’ancien Hôtel des Grisettes, importante demeure à pans de bois a fait l’objet d’une belle réhabilitation au début des années 2000.
Malgré son appellation de « quartier bas » resté dans la mémoire collective et l’implantation des activités administratives et commerciales situées plus à l’ouest de la ville, le quartier Saint-Nizier a bénéficié de projets de requalification urbaine. Réhabilitations de maisons anciennes, aménagements de l’espace public, implantations de sites universitaires, ont contribué à redonner vie, dynamisme et identité à ce quartier de Troyes.


The Saint-Nizier district is centred around its church, which gives its name and identity to the entire area.
It is composed first and foremost of the former Bourg-L’Évêque, which represents the first extension of the Gallo-Roman city and began to develop from the 10th century, including the church of Saint-Nizier.
This « lower quarter », so called because of its sloping terrain, stood within the 12th-century city walls.
It then extended to the Bourg-Saint-Jacques, which was incorporated at the beginning of the 13th century into the enlarged city walls at the initiative of Count Thibaud IV.
The present-day Rue Kléber runs through the entire district. For a long time, it was the only route allowing entry or exit.
It still features fine 16th-century timber-framed houses, among the oldest in the city, several of which have been restored, displaying their charming colourful façades.
At its far end, since the construction of the city walls in the 13th century, stood the Saint-Jacques Gate.
Originally built of wood, then reconstructed in stone between 1395 and 1403, it was reinforced and adorned with paintings on several occasions, earning it the nickname « Golden Gate ». Regarded as the most beautiful gate in the city, it was unfortunately demolished in 1832.
Numerous canals of varying widths, dug during the medieval period to carry water, cross the city. Among them, a small stream, the Ru aux Cailles, winds through the district between the Saint-Nizier Church and the Saint-Martin-es-Aires Abbey, before crossing Rue Kléber under the bridge, Pont aux Cailles. It was filled in between 1942 and 1946.
This district, situated at the far end of the champagne cork, is home to heritage treasures from various periods, many of which often go unnoticed.
Saint-Nizier Church, with its glazed tile roof, combines Gothic and Renaissance styles. The development of its esplanade and surroundings has greatly enhanced the building, which houses remarkable works by the Champagne School of Sculpture, as well as a magnificent set of 16th-century stained glass windows.
Not far from here, the Chaillouet site reveals the remains of a significant and affluent Gallo-Roman villa. The foundations of cellars and the remains of a hypocaust (hot air heating system) are visible in the inner courtyard (Rue Simart entrance).
Behind Saint-Nizier Church stands the Abbey of Saint-Martin-es-Aires, which has a very long history and features fine 17th- and 18th-century buildings. Restored in the 20th century, it is now home to the School of Advanced Design and the University Institute for Heritage Professions.
Finally, the Saint-Nizier district retains beautiful timber-framed houses, among the oldest in the city, including the Maison du Dauphin, recognisable by its ochre-yellow colour and its charmingly tilted appearance. The former Hôtel des Grisettes, an important timber-framed residence, underwent a remarkable restoration in the early 2000s.
Despite its designation as the “lower quarter”, which remains ingrained in collective memory, and the presence of administrative and commercial activities further west in the city, the Saint-Nizier district has benefited from urban regeneration projects. The restoration of historic houses, improvements to public spaces and the establishment of university sites have all played a part in reviving this district of Troyes, restoring its vitality and unique identity.

DAS VIERTEL SAINT-NIZIER
Das Viertel Saint-Nizier ist um seine Kirche herum angelegt, die dem gesamten Bereich ihren Namen und ihre Identität verleiht.
Es besteht zunächst aus dem ehemaligen Bourg-L’Évêque, der die erste Erweiterung der gallo-römischen Stadt darstellt und sich ab dem 10. Jahrhundert entwickelt, einschließlich der Kirche Saint-Nizier.
Dieses „untere Stadtviertel“, das aufgrund seines Höhenunterschieds so bezeichnet wird, ist in die Stadtbefestigung des 12. Jahrhunderts einbezogen.
Er erstreckt sich anschließend bis zum Bourg-Saint-Jacques, das zu Beginn des 13. Jahrhunderts auf Initiative von Graf Thibaud IV. in die erweiterte Stadtbefestigung einbezogen wurde.
Die heutige Rue Kléber durchquert das gesamte Viertel. Sie war lange Zeit die einzige Straße, die eine Ein- oder Ausfahrt ermöglichte.
Bis heute sind hier schöne Fachwerkhäuser aus dem 16. Jahrhundert erhalten geblieben, die zu den ältesten der Stadt zählen. Viele davon wurden saniert und präsentieren sich nun mit ihren reizvollen, farbenfrohen Fassaden.
Am Rand des Viertels stand seit dem Bau der Stadtbefestigung im 13. Jahrhundert das St.-Jakobs-Tor.
Zunächst aus Holz errichtet und dann zwischen 1395 und 1403 in Stein gebaut, wurde es mehrfach verstärkt und mit Malereien verschönert, was ihm den Beinamen „Goldenes Tor“ einbrachte. Es galt als das schönste Tor der Stadt, wurde jedoch leider 1832 zerstört.
Zahlreiche Kanäle unterschiedlicher Breite, die im Mittelalter zur Wasserversorgung angelegt wurden, durchziehen damals die Stadt. Unter ihnen schlängelt sich ein kleiner Bach, der Bach „ru aux cailles“, durch das Viertel zwischen der Kirche Saint-Nizier und der Abtei Saint-Martin-es-Aires, um anschließend die Rue Kléber unter der Brücke „pont aux cailles“ zu queren. Er wurde zwischen 1942 und 1946 zugeschüttet.
Dieses Viertel, das die Spitze des „Korkens“ umfasst, birgt zahlreiche, oft übersehene Kulturschätze aus verschiedenen Epochen.
Die Kirche Saint-Nizier mit ihrem Dach mit glasierten Ziegeln vereint Gotik und Renaissance. Die Gestaltung des Vorplatzes und der Umgebung trägt zu einer schönen Aufwertung des Bauwerks bei, das bemerkenswerte Werke der Schule der Bildhauerei der Champagne sowie ein sehr schönes Ensemble von Glasfenstern aus dem 16 Jahrhundert beherbergt.
Unweit davon präsentiert der Standort Chaillouet die Überreste einer bedeutenden und wohlhabenden gallorömischen Villa. Fundamente von Kellern und Überreste eines Hypokaustums (Warmluft-Heizsystem) sind im Innenhof sichtbar (Zugang über die Rue Simart).
Hinter der Kirche Saint-Nizier befindet sich die Abtei Saint-Martin-es-Aires, deren Geschichte bis in die Frühzeit zurückreicht und die mit schönen Gebäuden aus dem 17. und 18. Jahrhundert beeindruckt. Im 20. Jahrhundert restauriert, beherbergt das Gebäude heute die Hochschule für Design und das Universitätsinstitut für Kulturerbeberufe.
Im Stadtteil Saint-Nizier sind zudem einige schöne Fachwerkhäuser erhalten geblieben, die zu den ältesten der Stadt zählen, darunter das Maison du Dauphin, das an seiner ockergelben Farbe und seinem charmant schiefen Erscheinungsbild zu erkennen ist. Das ehemalige Hôtel des Grisettes, ein imposantes Fachwerkhaus, wurde Anfang der 2000er-Jahre auf eindrucksvolle Weise restauriert.
Trotz seiner Bezeichnung als „unteres Stadtviertel“, die im kollektiven Gedächtnis verankert ist, und der Ansiedlung von Verwaltungs- und Geschäftstätigkeiten weiter westlich in der Stadt, hat das Quartier Saint-Nizier von städtebaulichen Aufwertungsprojekten profitiert. Sanierungen historischer Häuser, Gestaltung des öffentlichen Raums und die Ansiedlung universitärer Einrichtungen haben dazu beigetragen, diesem Viertel von Troyes neues Leben, Dynamik und Identität zu verleihen.

IL QUARTIERE SAINT-NIZIER
Il quartiere Saint-Nizier si sviluppa attorno alla sua chiesa, che gli conferisce il nome e l’identità.
È composto, prima di tutto, dall’antico quartiere di Bourg-L’Évêque: sviluppatasi a partire dal X secolo, quest’area storica includeva la chiesa di Saint-Nizer e corrispondeva alla prima estensione della cittadella gallo-romana.
Questo « quartiere basso », così chiamato per il suo dislivello, è compreso nella cinta muraria di Troyes del XII secolo.
Si estenderà, in seguito, verso Bourg-Saint-Jacques, inglobato all’inizio del XIII secolo nella cinta muraria ampliata su iniziativa del conte Tebaldo IV.
L’attuale rue Kléber attraversa l’intero quartiere. Per molto tempo è stata l’unica via che vi consentiva l’accesso e l’uscita.
Conserva splendide case a graticcio del XVI secolo, tra le più antiche della città, alcune delle quali sono state restaurate e mostrano le loro affascinanti facciate colorate.
Alla sua estremità, fin dalla costruzione della cinta muraria nel XIII secolo, si ergeva la Porte Saint-Jacques.
Costruita inizialmente in legno, poi in pietra tra il 1395 e il 1403, fu più volte rinforzata e abbellita con dipinti, motivo per cui fu soprannominata la « porta dorata ». Considerata la porta più bella della città, venne purtroppo distrutta nel 1832.
Numerosi canali di larghezze diverse, scavati in epoca medievale per convogliare l’acqua, attraversavano all’epoca la città. Tra di essi, un piccolo ruscello, il rû aux Cailles (ruscello delle quaglie), serpeggiava nel quartiere tra la chiesa di San-Nizier e l’Abbazia Saint-Martin-es-Aires, per poi oltrepassare rue Kléber sotto il pont aux cailles (ponte delle quaglie). Verrà interrato tra il 1942 e il 1946.
Il quartiere Saint-Nizer, che occupa l’estremità del « tappo di Champagne » (Bouchon de Champagne – famoso quartiere di Troyes il cui perimetro ne evoca la forma), custodisce tesori patrimoniali di diverse epoche, spesso poco conosciuti.
La chiesa di San-Nizier, con il suo tetto di tegole smaltate, unisce elementi gotici e rinascimentali. Il sagrato e gli spazi circostanti, splendidamente allestiti, valorizzano l’edificio che custodisce notevoli opere della Scuola di Scultura della Champagne e un magnifico insieme di vetrate del XVI secolo.
Non lontano, il sito di Chaillouet presenta le vestigia di una sfarzosa e prestigiosa villa gallo-romana. Le fondamenta delle cantine e i resti di un ipocausto (sistema di riscaldamento ad aria calda) sono visibili nel cortile interno (ingresso da rue Simart).
Dietro la chiesa di San-Nizier, l’abbazia di Saint-Martin-es-Aires, dalla storia antichissima, presenta superbi edifici risalenti al XVII e XVIII secolo. Restaurata nel XX secolo, oggi ospita l’Istituto Superiore di Design e l’IUMP – Institut Universitaire des Métiers du Patrimoine.
Per finire, il quartiere Saint-Nizier conserva ancora splendide case a graticcio, tra le più antiche della città, tra cui la Maison du Dauphin, la casa del Delfino, riconoscibile per il suo colore giallo ocra e la sua curiosa struttura inclinata. L’antico Hôtel des Grisettes, dimora a graticcio di grande prestigio, è stato oggetto di un accurato restauro all’inizio degli anni 2000.
Nonostante la sua denominazione di « quartiere basso », rimasta nella memoria collettiva, e una concentrazione più massiccia di attività amministrative e commerciali a ovest della città, il quartiere Saint-Nizier ha beneficiato di progetti di riqualificazione urbana. Il restauro delle case storiche, la riqualificazione degli spazi pubblici e l’insediamento di istituti universitari hanno contribuito a restituire vitalità, dinamismo e identità a questo quartiere di Troyes.

DE WIJK SAINT-NIZIER
De wijk Saint-Nizier is opgebouwd rond zijn kerk, die zijn naam en identiteit aan de hele sector geeft.
Hij bestaat in eerste instantie uit het voormalige Bourg-L’Évêque, dat overeenkomt met de eerste uitbreiding van de Gallo-Romeinse stad. Dit ontwikkelt zich vanaf de 10e eeuw en omvat de kerk Saint-Nizier.
Deze ‘laaggelegen wijk’, zo genoemd vanwege het hoogteverschil, ligt binnen de omwalling uit de 12e eeuw.
Hij breidt zich vervolgens uit naar Bourg-Saint-Jacques, dat aan het begin van de 13e eeuw op initiatief van graaf Thibaud IV werd opgenomen in de vergrote omwalling .
De huidige rue Kléber doorkruist deze hele wijk. Het was lange tijd de enige weg die toegang tot of uitgang uit de wijk bood.
Hier staan fraaie vakwerkhuizen uit de 16e eeuw, enkele van de oudste van de stad, waarvan meerdere zijn gerestaureerd en nu met hun charmante gekleurde gevels pronken.
Aan het uiteinde ervan stond sinds de bouw van de omwalling in de 13e eeuw de poort Saint-Jacques.
Deze was aanvankelijk gebouwd van hout en vervolgens tussen 1395 en 1403 van steen, meerdere malen versterkt en verfraaid met schilderingen, waardoor hij de bijnaam ‘gouden poort’ kreeg. Hij werd beschouwd als de mooiste stadspoort maar werd helaas in 1832 afgebroken.
Talrijke grachten van uiteenlopende breedte, in de middeleeuwen gegraven om water aan te voeren, doorkruisen destijds de stad. Een hiervan is een kleine beek, de ‘ru aux cailles’, die door de wijk tussen de kerk Saint-Nizier en de abdij Saint-Martin-es-Aires stroomt en vervolgens de rue Kléber kruist onder de brug ‘pont aux cailles’. Deze wordt tussen 1942 en 1946 gedempt.
Deze wijk aan het uiteinde van de kop van de kurk omvat een rijk erfgoed uit verschillende tijdperken, dat vaak onopgemerkt blijft.
De kerk Saint-Nizier met zijn dak van geglazuurde dakpannen combineert gotiek en renaissance. De inrichting van het plein en de omgeving zorgt voor een mooie uitlichting van het gebouw, dat opmerkelijke werken van de beeldhouwschool van de Champagne herbergt, evenals een zeer fraai ensemble van glas-in-loodramen uit de 16e eeuw.
Niet ver daarvandaan bevinden zich op de site van Chaillouet de overblijfselen van een belangrijke en welvarende Gallo-Romeinse villa. Funderingen van kelders en resten van een hypocaustum (een verwarmingssysteem met warme lucht) zijn te zien op de binnenplaats (toegang via de rue Simart).
Achter de kerk Saint-Nizier ligt de abdij Saint-Martin-es-Aires, met een zeer oude geschiedenis, waar fraaie gebouwen uit de 17e en 18e eeuw te bewonderen zijn. Deze werd gerestaureerd in de 20e eeuw en huisvest tegenwoordig de hogeschool voor design en het universitair Instituut voor erfgoedberoepen.
Tot slot telt de wijk Saint-Nizier fraaie vakwerkhuizen, waaronder enkele van de oudste van de stad, zoals het Maison du Dauphin, herkenbaar aan zijn okergele kleur en zijn grappige scheve uitstraling. Het voormalige Hôtel des Grisettes, een grote vakwerkwoning, werd begin jaren 2000 prachtig gerestaureerd.
Ondanks de benaming ‘laaggelegen wijk’, die in het collectieve geheugen is blijven hangen, en de vestiging van administratieve en commerciële activiteiten verder naar het westen van de stad, heeft de wijk Saint-Nizier geprofiteerd van stadsvernieuwingsprojecten. Restauratie van oude huizen, inrichting van de openbare ruimte en de vestiging van universitaire locaties hebben bijgedragen aan een nieuw leven, een nieuwe dynamiek en identiteit in deze wijk van Troyes.